@(>_<)@ Aryongnoi @(>_<)@

(≧o≦) เหตุเกิดที่ร้านหมากระทุ (≧o≦)

หลังจากหน้าดำคร่ำเครียดกับการสอบ มีวิชา จีน อังกฤษ ไทย เด็กภาษาต่างประเทศอย่างพวกเรา ภาษาตีกันหมด แต่ที่ชับเปรียะ(ถนัด)ที่สุด คือ การแหลง(พูด)ใต้นี่แหล่ะ บางคนพูดกลางยังไม่ชัดเลย แต่ซา-ปีก-อิง-ริด กระแดะดีแท้

ตอนไปอ่ะนะ เพื่อนเราชื่อเกมส์ มีหน้าตาละม้ายคล้ายนางเอกในเรื่อง "เงาะป่า" เพื่อนๆเรียกมานว่า "ลำหับ" เปงมนุษย์คนนึงที่มีก้นใหญ่มโหฬาร แต่มีขนาดหน้าอกเท่ากับเม็ดลูกเกด แต่คนที่ชอบด่าเกมส์ว่าหน้าตาหน้าเกลียดน่ะ ต้องอึ้ง!!! เพราะแฟนมานน่ะ หน้าตาเหมือนกะดาราญี่ปุ่นแหน่ะ วันนั้นมานให้แฟนมานขับรถมารับเรา  

ไปเจอกันหน้าร้านหมูกระทะที่มีชื่อว่า "ริมรั้ว" (คนหาดใหญ่น่าจะรู้จักนะ) ตอน 4 โมงเย็น ตั้งแต่เค้ายังไม่ตั้งอาหารเลย แต่ละคนมองหน้าแล้วถามกันเอง       

"ร้านเปิดยังว่ะ" นังส้มถามขึ้น

"กูก็มาพร้อมมึงนี่แหล่ะ กูจะรู้ได้ไง" แอนนี่ตอบ

"ให้คนหน้าด้านไปถามดิ จะได้รู้" อีเกมส์แนะ

"แล้วใครล่ะว่ะ" เราถามแบบพอจารุคำตอบ

"ก็มรึงนั่นแหล่ะ!!" พวกมันตอบพร้อมกันแล้วผลักเราเป็นหน่วยกล้าตายเข้าไปในร้าน สรุปว่าเปิดแล้ว แต่ยังจัดของกันอยู่ พวกเราทั้ง 11 ชีวิตก็ไปนั่งรอ

พอถึงเวลาตักของ แต่ละคนมีคนละถาด ของใครของมัน ตักกันยังกับจะกินไปถึงชาติหน้า

10 นาทีแรก นั่งเงียบทั้งโต๊ะ สิ่งที่ทำให้ปากมหาปลัยเงียบได้ มีแต่ของกินจริงๆ ตั้งหน้าตั้งตากิน แมร่งเผลอกินของมานชิ้นนึงยังกับกรูติดแชร์มันล้านนึง

"อีหยง เอาคืนกรูมาเลย 2 ชิ้น ชิ้นนึงที่มรึงกินของกรู อีกชิ้นดอกโว้ย.." ดูมันงกไม่พอยังจะมาคิดดอกกรูอีก มันรักเพื่อนจิงๆ

พอเริ่มอิ่มกัน ไม่มีใครกินของตัวเองหมดสักกะคน มันเล่นตักกะจะเผื่อทั้งตระกูลเลย (รวมทั้งเราด้วย) เริ่มรักกันขึ้นมาทันทีแหล่ะ

"หยง เอา กินเยอะๆน๊า อีกชิ้นนะ เอาอีกไหม" อีเพื่อนร๊าก...ขอบใจมรึงนะ เมื่อกี้ยังเอาดอกกรูอยู่เลย พอมรึงอิ่มกะจาให้กรูช่วยกิน กลัวกินไม่หมดแล้วโดนจ่ายล่ะซี่

 พอได้ทราบข่าวดีจากเจ้เบลล์ หัวหน้าแก๊งค์ผู้มีรูปร่างอวบระยะสุดท้าย วันนี้กระเตงลูกชายมาด้วย(น้องชายชื่อเบ็นท์) บอกว่า ไม่ต้องห่วง เค้าไม่เก็บตังค์พวกมึงเพิ่มหรอกน่า

โอ๋ เป็นผู้ชายหน้าตาละหม้ายคล้ายลิง มานเอามือมาตักลูกชิ้นกิน เจ้เบลล์ตะโกนใส่หน้ามานดังลั่น

"ของน้องกรูโว้ย!!!!! อย่ายุ่งนะมรึง กรูทับมรึงจิงๆด้วยนะ" ไอ้โอ๋มันดูรูปร่างอันใหญ่โตของเจ้เบลล์แล้ว จึงคิดว่า กรูอย่าเองร่างกายอันเพรียวบางของกรูไปยุ่งกับมันดีกว่า จึงนั่งทำหน้าลิง สงบเสงี่ยมอยู่ที่เดิม

น้ำในแก้วเราหมด จึงบอกให้ แอนนี่ซึ่งประทับอยู่ใกล้ถังน้ำแข็งมากที่สุดเติมน้ำให้ จิงๆเราไม่เรียกมันว่าแอนนี่หรอก มันดูฝรั่งเกินไป หน้ามันออกจะหมวยโครต ใส่แว่นตา ปากห้อยๆ ชอบทำหน้าตาเอ๋ออย่างเป็นเอกลักษณ์ เราจะเรียกมานว่า "หมวยเอ๋อ"  มานเดินด้วยท่าทางเอ๋อแดก หัวเอียงๆ ปากห้อยๆ น้ำลายจะย้อย ไปตักน้ำแข็ง อีส้มทนดูไม่ได้เลยพูดว่า

"ไอ้หยง ทำไมมรึงไม่เอาคนปรกติไปทำว่ะ"

 หมวยเอ๋อ เอ๋ออย่างเดียวไม่พอ ยังมีความสามารถในการตรัสรู้ว่าเพื่อนด่ามันช้าอีก

"อีส้ม มรึงหาว่ากรูไม่ปรกติเหรอ" ดูมัน กว่าจะรู้ เพื่อนเค้าหัวเราะจบไปปีนึงแล้ว

หลังจากแกล้งหมวยเอ๋อแล้ว ก็หาเหยื่อรายต่อไป หันไปเจอนางหนึ่ง เป็นผู้ชายหน้าตาโหดยังกะนักเลงหัวไม้ แต่ใจดันเปงญิ๋ง เห็นผู้ชายเป็นไม่ได้ แทบจะไปกินเค้าแล้ว เพื่อนๆจึงลงมติให้ฉายามันว่า นังแรด

"อีแรด ทำไมแกไม่มีนอว่ะ" แป้งถามขึ้น

ไม่มีคำตอบจากใคร นังส้มจึงตอบขึ้นมา

"แรดพันธุ์ใหม่ นออยู่ระหว่างขาว่ะ"

กรูนับถือมานเลย คิดได้งัยว่ะ นออยู่ระหว่างขา แมร่ง!!!!

กรูนับถือมานเลย คิดได้งัยว่ะ นออยู่ระหว่างขา แมร่ง!!!!